Eindelijk bezoeken we het klooster in UB. Zondag is blijkbaar een populaire dag, er lopen veel families rond.

In een van de tempels vallen we binnen tijdens een ceremonie. Het klinkt als: Humhumhumhumhum humhumhum humhumhumhum humhumhumhum (de monniken) tapadada (de trommels) dzindzib (het slagwerk) pweeep (de toeter).

We gaan nog 3 dagen UB uit. Voor het oude klooster bij Kharkhorum (heel vroeger ook nog de hoofdstad, maar daar is niks meer van over) en de semi-Gobi. Dat laatste hoeft voor ons natuurlijk niet, maar het is onderdeel van de tour (en als backpacker ben je dol op kosten delen).

Onze chauffeur is een luid type met iets van Gangnam style (maar dan op z’n Mongools). Er is een Duits meisje mee, en zij is het type typisch Duits.

De ceremonie in het klooster begint volgens de gids om 11 uur. Er lopen wat monniken de tempel binnen, ze zijn aan het bellen of druk met sms-jes. De ceremonie begint blijkbaar nog niet. We lopen maar een rondje door de tempel (met de klok mee uiteraard). De oudere monniken gaan naar buiten, er moet eerst nog iets verplaatst worden. Wij blijven binnen met de jonge monniken. Ze praten Engels: “We are the baby monks.” De ceremonie begint, maar een paar monniken zijn aan het hummen. Een van de baby monks doet de trommel.

In de semi-Gobi mogen we weer paard en kameel rijden. Juist, voor mij de allertweedste keer. En nu ook een paar seconden in galop. De man die meerijdt begint te zingen. Mongoolse prairieliedjes ofzo. Ik zing vrolijk mee.

De familie heeft een kat. Het slimme beest weet zich in onze ger naar binnen te werken en daar ook te tukken.

De laatste avond in UB ontmoeten we in een bar twee Mongoolse advocaten. Een heeft te veel gedronken en is bijna niet meer te verstaan (Robin van Persie kwam moeilijk z’n bek uit). De dag erna moet hij gewoon werken en thuis wacht een boze zwangere vrouw op hem. De ander heeft moeite z’n vriend mee naar huis te krijgen. Hij staat erop ons bier te betalen. Onder het mom van ‘Welcome to Mongolia’. De dag erna vertrekken we. Na 9 nachten in een ger en 5 in het hostel laten we Mongolië achter ons. Bayerg-l-la en bauista (fonetisch geschreven)!