Terwijl in Nederland de lente met een aangekondigde rokjesdag nu echt begonnen is, reizen wij in Noorwegen door een besneeuwd landschap. Het is als een Bob Ross schilderij met bevroren meren, bergen met poedersuiker sneeuw en uiteraard veel bomen (“You know me and my trees”). We zijn op weg naar het noorden en het sneeuwt.

Na de Twentse paasvuren (de eerste attractie voor Finbar) en een luxe paasontbijt worden we uitgezwaaid op Almelo Centraal. Na 3,5 uur zijn we er: Hamburg.
Daar worden we getrakteerd op een optreden van levende legende Scooter (juist die van “move your ass“) en trakteren we onszelf op royale pilsners. En worst.

We verruilen Duitsland voor Denemarken. Aarhus is de tweede stad van Denemarken en biedt vooral een geweldig museum; ARoS. Exposities en vaste collecties lopen van de kelder (hel) tot het regenboogkleurige panoramadak (hemel).
’s Avonds eten we in een hippe tent waar we worden geholpen door een stel lookalikes. De barman lijkt op Benedict Cumberbatch en de gastheer op Erik Hulzenbosch.

Vijfhonderd meter van station Hirtshals ligt de ferry-haven, volgens de Lonely Planet. Nou nee. Het vertrekpunt van de Fjordline ligt op zo’n 4,6 km lopen. Doen we wel even. We blijken de enige voetgangers aan boord te zijn. De rest bestaat uit truckers, bejaarden en een groepje Oekraïners. En niemand die de eenzame rugzaktoeristen even een lift kan geven. Ze willen allemaal op pole position voor de boot. Wij weten wel waarom:

“Onze artiesten zijn spontaan, creatief en passen de show naar ieders wens aan: als u van dansen en zingen houdt, bent u zeker op uw plaats bij de shows in de Fjord Lounge!”

De show begint om 22:30. We kunnen niet wachten en blijkbaar de rest van de passagiers ook niet. De Fjord Lounge is afgeladen vol. Een dikke meneer naast ons filmt het optreden, terwijl aan de overkant een man met snor vooral met z’n armen over elkaar zit. De artiesten zingen met name klassiekers uit het Eurovisie genre. Er wordt meegeklapt en de bar-aanbieding van de dag wordt ampersand genoemd. De dikke meneer staat prompt op en haalt een Corona voor z’n vrouw en een shot voor zichzelf. Wat een verwennerij!

Bij de VVV van Bergen proberen we informatie te krijgen over boottochten langs de fjorden, maar we treffen een onnozele gast die bijna een typetje van Sasha Baron Cohen zou kunnen zijn. “There are no boats to Flåm, hmm.” You can take the bus or train, hmm.” “Yes you can take a boat from Gudvangen, hmm.” “We don’t sell bus tickets here, hmm. You can buy them online, hmm. Here is the schedule, hmm.” De VVV jongen heeft niet alle kennis paraat en we leggen hem uit dat zowel de boten als de bussen nu niet volledig beschikbaar zijn “Ah, yes because it’s low season, hmm.” We nemen de folders mee en boeken de boel maar zelf.
Daarna kunnen we ons als toerist in Bergen gedragen: we bekijken de houten hutjes en bestellen twee biertjes voor €20.
Laagseizoen of niet, in het hostel sloffen gewoon wel wat slome gasten rond.

De busreis naar Gudvangen is al een mooie voorbode voor de boottocht naar Flåm. Op de boot nemen passagier hun positie in, gewapend met camera op het buitendek. Het is een stralende dag en de fjord ligt er prachtig bij. Binnen zit een Chinese familie met een zak diepvriesgarnalen, gekookte eieren en blikken bier. Ze komen af en en naar buiten voor een portret van ma of pa bij een rots of een foto van een akker. Wij houden ondertussen een privé picknick op het het benedendek.

In het hostel van Flåm bakt een meisje een pizzabroodje in de magnetron, frummelt het in een steelpannetje en eet het ding met stokjes op. Ondertussen zit een Amerikaans meisje met krakende zeurstem te wauwelen over geld (ze is blut), en dat ze graag los wil komen van haar ouders en op eigen benen wil staan, maar dat lukt maar niet (ze is blut).

De Flåmsbana is het steilste treintraject ter wereld en één van de mooiste ritten ter wereld. Onderweg is er een fotostop en de Japanners uit de andere wagon doen waar ze goed in zijn.

Het tweede deel van de treindag bestaat uit het traject Myrdal-Oslo. Onderweg komen we langs wintersportgebieden (zoals Geilo) en er stappen langlaufers in (nee, geen Ole Einar Bjørndalen of Marit Bjørgen).

De skyline van Oslo wordt gedomineerd door het foeilelijke stadhuis en de prachtige opera. Op zondag zijn veel musea gratis; hebben wij even mazzel (hebben we al gezegd dat Noorwegen echt heel duur is?). In de mooie Nasjonalgalleriet zien we Noorse kunst en uiteraard werken van Edvard Munch.
Via een begraafplaats, het Greenwich Village van Oslo en een multiculturele buurt komen we bij de opera. De ijsschots imponeert. De sightseeing dag besluiten we heel verantwoord in het Nobel Peace Center.

Via Hamar (ik heb m’n best gedaan, maar kon het Vikingskipet echt niet zien) en Lillehammer gaat onze trein door de sneeuw richting Trondheim. De voormalige hoofdstad van Noorwegen. En onze laatste bestemming van dit land.