20121006-201753.jpg
Oneindig veel bomen, vooral berken en naaldbomen trekken in duizendtallen voorbij. Af een toe een dor en verlaten graslandschap met vervallen houten hutjes. Of een dorp dat neer is gezet voor industrie, getuige de massieve betonblokken die een fabriek voorstellen.

De treintoeter kondigt de aankomst op een station aan. Langs de trein loopt een oud vrouwtje met een emmertje cranberries. De trein stopt maar één minuut, geen handel voor haar.

Naar buiten kijken dus. Je moet toch wat als je bijna 60 uur (3 nachten 2 dagen) in de trein zit. Of een slordige 3344 kilometer. Zeker als enige niet-Russen. Ze hebben vast moeten lachen om die lange en die blonde met die enorme rugzakken. Zelf doen ze het met een boodschappentasje. Ja, die hadden wij ook, maar dan gevuld met voer. En natuurlijk wodka. Anders hoor je er niet bij.

Op andere stations wordt er langer gestopt. Sommige reizigers laten hun hond uit (en dat mag gewoon op het spoor) anderen kopen appels of besjes bij de oude vrouwtjes. De nachtconducteur loopt in al zijn witheid in korte broek en t-shirt buiten.

In de trein naast die 2 mensen op wandelschoenen, vooral Russen op slippers. En dat ene meisje die in pyjama op het perron drinken koopt.
Of de mevrouw met het paarse haar, die amper tot de oksels van Finbar reikt en de hele tijd in een slaaptoestand lijkt te verkeren. Ze is nog wel zo alert haar derrière in te trekken als je haar passeert.

De restauratiewagon is zeer smaakvol ingericht. Oostblok kitsch met gouden franjes. En er werkt een bolle blonde dame die wat Duits spreekt.

Wij slapen in de conducteurscoupé. Een luxe ruimte voor 2. Het bovenbed is net een ruimtecapsule en Finbar ligt schuin op het onderbed.

In de stationsrestauratie van Yekatarinabourg (1819 km van Moskou) ontbijt de ene man met bier en een slaatje, de ander met koffie, kip en patat. De tweede dag is begonnen.

De bomen zien er vandaag anders uit. De zon schijnt en in de trein staat de verwarming volop te loeien. De Russen lopen in blote bast. Er ligt sneeuw langs de rails.

Een aantal mensen komt aan de deur van onze coupé, met vragen of klachten. Waaronder de mevrouw met het paarse haar en ze lijkt het serieus te menen. We verwijzen ze door naar het conducteurshok naast ons.

Jammer dat Bassie en Adriaan geen liedje hebben gemaakt waarmee je het Russisch heel snel kan leren. Dan waren we iets verder gekomen dan hoi, ja, nee, dankjewel, twee, bier, water, de rekening en doei.

We zijn in Siberië. Finbar is net wakker en krijgt wodka van de nachtconducteur.

(Meer foto’s volgen)