Trein naar Tibet Op 11 november gaan we naar Beijing Xi met het fijne vooruitzicht 44 uur op hard seats in de trein te zitten. Niks geen bedden, 44 uur keihard zitten. De andere plekken waren uitverkocht.

Alles blijkt mee te vallen. Beijing Xi is een megagroot station (groter dan Beijing CS) en lijkt van buiten op een casino. Van binnen werkt het als een vliegveld. Trein T27 vertrekt van gate 7, perron 6.

Gewapend met het briefje van Ming lopen we alle conducteurs af. We moeten wachten op het balkon van wagon 8. Nadat de trein wegrijdt blijken er 2 hard sleepers in een 6-persoons coupé vrij te zijn. Finbar belandt in wagon 3 en ik in wagon 4. Buiten ons zijn er geen toeristen aan boord.

Finbar zit met 5 docenten uit Tibet in een coupé en ik met een paar meisjes, een nerd en een oude dame die me chocola voert.

Aan het eind van de gang van wagon 4 naar 3 zitten twee pubermeisjes die me aanstaren. De dag erna hebben ze al hun moed bij elkaar geraapt om hallo te zeggen en m’n naam te vragen.

Finbar probeert te communiceren met z’n nieuwe vrienden, er blijken nog meer docenten in wagon 3 te zitten. Hij krijgt bier en mandarijntjes. En ondertussen zingen ze.

Het hoogste punt van de treinreis bereiken we op 13 november om 8:41 stipt (in China rijden treinen zeer punctueel); 5.072 meter.

Een klein ventje moet heel nodig naar de wc. Dat toont hij door met z’n broek op z’n knieën voor de wc-deur te staan. Hij is bang voor ons, maar ook nieuwsgierig. Hij stoot een paar keer z’n hoofd als-ie zich probeert te verstoppen voor Finbar.

Bij aankomst op Lhasa CS worden pas onze permits gecheckt. We mogen het stationsterrein af als onze guide ons ophaalt. We krijgen een witte sjaal van hem “Welcome in Tibet”.