Bergen in vaalroze tinten, grillig gevormde rotsen en mysterieuze grotwoningen. Het sprookjeslandschap met fairy chimneys is echt en heet Cappadocië.

De hub voor het gebied is Göreme en vanuit daar vertrekken elke dag groepen mensen op de rode, groene of blauwe tour.
Wij lopen na aankomst een beetje rond en belanden bij dé sunset spot op een berg boven het stadje. Er is 1 café en we bestellen wat drinken. Dat gaat nogal moeizaam.

“Do you have a cup?”
“No”
“Do you have a straw?”
“No”

Vervolgens geeft de slome kerel ons een bekertje èn een rietje.
Het is bewolkt dus de echte sunset bewaren we voor later. We zijn toch nog wel even in Cappadocië.

(tekst gaat verder onder de foto)

We lopen naar het Göreme openluchtmuseum, zien daar kerken, kloosters en keukens. De terugwandeling gaat in meerdere delen; nog een kerk, een late lunch bij een tent waar ze bijna niks hebben, een verlaten veld met grotten en paarden die geen appels lusten en via een dichte kerk, de vallei met ferme fallusvormige rotsen en een meneer die 7 jaar in Zutphen heeft gewoond naar de sunset-berg. Jawel “No” staat er weer! Dit keer heeft hij bekertjes en rietjes in overvloed. En onze sunset-snack de kaaspide wordt gewoon omhoog gebrommerd. Mensen positioneren zich voor dat ene mooie shot of zitten domweg van de ondergaande zon te genieten.

De Turkse avond klinkt uiterst corny en dat is het uiteraard ook. In een garage vol met lange tafels Chinezen krijgen wij de juryplekken. Na de draaiende Derwisjen gaan de flessen Raki open. Het animatieteam beheerst tal van Turkse volksdansen en bij de eerste keer dat het publiek de lul is zijn wij dat ook. Tot grote hilariteit van de oude Chinese dametjes. Zeker als Finbar koprolt en op z’n knieën gaat en ik met een rode vitrage op m’n kop zit. Vervolgens wordt Caroline wild rondgedraaid door één van de dansers. En nee, hiermee zijn we er nog niet. Finbar toont zijn talent als buikdanser en dan gaat de groep Chinese dames er zelfs bij staan. De buikdanseres is zelf ook goed bezig en duwt haar borsten in de telelens van een lid van het Chinese fotogilde. Het mannetje heeft de avond van z’n leven.

We doen 1 tour. De groene. Want die combineert nogal wat dingen. Zoals een ondergrondse stad, een heuse Star Wars achtergrond, een klooster en een mooie vallei. En uiteraard een suffe fabriek en uitzichtpunten.

(tekst gaat verder onder de 360 view)

Halverwege Cappadocië verhuizen we van uitvalsbasis. Wel na een mooie wandeling door een vallei. We worden opgehaald door een vriend van de guesthouse-eigenaar, die we na 5 minuten al de naam ‘De Coureur’ kunnen geven. De man scheurt ons door het landschap van Cappadocië alsof z’n leven ervan af hangt. Bij een paar drempels wordt het ons teveel en manen hem zachter te rijden. Dat gebeurt en bij aankomst krijgen we excuses en een pils van hem.
Mustafapaşa is een klein dorp, waar zo’n 70% van de inwoners oorspronkelijk Macedoniërs zijn. Zo ook de eigenaar van het guesthouse. Ercen lust z’n Efes ook wel en na nog een rondje checken we maar eens in. Carolien moet vroeg op vanwege haar luchtballonvaart en gaat slapen, maar wij blijven rustig zitten. Een bus vol vrouwen arriveert, de coureur vertrouwt me toe dat hij Turkse vrouwen nogal fors vindt en prompt stapt een uit de kluiten gewassen dame de bus uit. De vrouwen maken nogal veel bombarie. Ze hebben twee gidsen; een man met pet, daarop een zonnebril, snor en z’n vest boven z’n buik omgeknoopt en een verstrooide professor type met krullen en bril.
Na het eten en een klein rondje door het dorp moeten we de plaatselijke likeuren proberen van Ercen. Hoppa en Nastrovja. De gids met pet wordt aan ons voorgesteld als “The Big Boss” dus dat laten we maar zo. Hij ziet ons met alle shotglazen en zegt “I like this situation.”
Inmiddels is een deel van de vrouwen bedaard en zitten ze in een kring met de Boss, de professor, de coureur.
Twee jongen maken muziek en de vrouwen zingen. De coureur trommelt mee, de professor brengt zo nu en dan een gevoelige serenade (met z’n ogen dicht) en de Boss danst.
Wij ook. Uiteraard. Als we niet moeten van de Boss of de jongen van het guesthouse, dan moeten we wel van één van de vrouwen.

We zijn niet alleen in een totaal ander dorp terecht gekomen, maar ook in een bijzondere groep mensen. Dat blijkt ook de dag erna als we rond zonsondergang gaan schieten. Schieten? Ja. En dat gaat heel hard. Maar wel in een prachtige omgeving.

De laatste dag Cappadocië doen we op de fiets. Redelijk gammele mountainbikes waarbij de versnellingen nogal stroef lopen. Stoempend komen we er. Via een berg en nog hoger eerst het dorp Ortahisar, vervolgens door de prachtige rode en roze vallei in Cavusin. En daar heeft een meneer stukken kip op de barbecue gelegd. We vervolgen onze route en zien meer typische rotsen van Cappadocië. In de laatste kilometers richting Mustafapaşa wordt de lucht donker en begint het te regenen. Iets wat je niet verwacht in dit landschap.

Na een Turkse koffie mét mintlikeur in Avanos begeven we ons in het feestgedruis van de dansende vrouwen. Het is ook hun laatste avond in Cappadocië. De Boss legt uit waarom juist de professor die dagen mee is “Tough group, menopauze.” Ondertussen huppelt de professor vrolijk tussen de dames.
Waaronder die grote Turkse, die blijkbaar als bijnaam de Bodyguard heeft. Dan moeten we weer dansen. In een kring. En Carolien zwiert vrolijk met de professor rond.

Na bijna een week is het feest voorbij en staan er weer twee prachtige reisdagen op het programma.